EL2 }},Before. |Sayari|

posted on 13 Jan 2013 20:59 by cordiria

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม Exteen Love-Story 

 

 
   
             •  

 

 

 

 
เป็นเรื่องที่ซายาริเพิ่งหยุดปีใหม่ค่ะ ด้วยความว่าง และ เบื่อที่จะอยู่ในบ้าน
เลยออกไปหาอะไรทำข้างก่อน แล้วได้เรื่องกลับมาค่ะ
 
ขออัญเชิญ @viored มา ณ ที่นี้(ไม่)
ไม่มีต่อให้นะคะ เราแต่งหมดแล้ว ฮา (แย่) 
เราจะบรรยายแค่ความคิดของซายารินะคะ
 
เย้! 
 
งั้นเราก็ล้วนฝากลูกสาวอีกคนที่จะส่งด้วยนะคะ
 
 
 
 
 

 

“ อา-า” ทันทีที่ซายาริถอนหายใจ สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าเธอก็คือควันสีขาวขุ่นที่พวยพุ่งออกมา
 

ก่อนที่มันจะกระจายหายไปในอากาศภายในไม่กี่นาที


                   มือทั้งสองของเด็กสาวถูกันไปมาเพราะหวังว่าการกระทำเช่นนี้จะทำให้ตนเองรู้สึกอุ่นขึ้น

                   เด็กสาวถูมือต่อ เธอถูมือต่อไปเรื่อยๆ

 

ทั้งๆที่รู้ดีว่าการกระทำแบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการจุดกองไฟท่ามกลางฝนตก

                   หลังจากถูมือเข้าหากันได้สักพัก เธอก็เริ่มเบื่อ

 

                   ซายาริเงยหน้าขึ้นอย่างเหม่อลอย  ตัดสินใจเลิกเอามือถูกัน เธอเปลี่ยนมาเอามือยกขึ้นป้อง ปาก และบรรจงเป่าลมหายใจอุ่นๆใส่แทน

                   ลมหายใจสีขาวที่แทรกออกมาจากมือของเธอช่วยบ่งบอกให้รู้ว่าสภาพอากาศ ณ เวลานี้นั้นเลวร้ายแค่ไหน
                   หลังจากนั้นในอีกไม่กี่นาที เธอก็ล้มเลิกความคิดที่จะเป่ามือตัวเองให้อุ่นขึ้น

                     ซายาริล้วงหยิบมือถือของเธอขึ้นมาดูเวลา
                   

ตัวเลขดิจิตอลแสดงเวลาอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์พื้นหลังสีขาวนวล

 

 
                             15.oo นาฬิกา

                   เด็กสาวลูบหน้าจออย่างแผ่วเบา ก่อนบรรจงสอดเก็บมันเข้าไปในกระเป๋าของเธอ

ทำไมซายาริถึงได้มาอยู่ที่สวนสาธารณะประจำเมืองทั้งๆที่อากาศยํ่าแย่แบบนี้นะ?
 

                   เด็กสาวอดคิดโอดครวญไม่ได้

                   ทั้งๆที่ในบ้านของเธอตอนนี้มีทั้งเครื่องปรับอากาศ...
                   ทั้งน้ำชาเขียวในคิวซุ*ใบโปรดของเธอล่ะ ไหนจะเครื่องฮีตเตอร์อุ่นๆที่เสียบปลั๊กแล้วใช้งานได้ในทันที แล้วไหนจะยังโต๊ะอุ่นขาแสนอบอุ่นที่รอเธอกลับมาที่บ้านอีกละ

                   ซายาริอดไม่ได้ที่จะ สับสนกับตัวเอง

                   และแน่นอนว่าเธอรู้สึกหงุดหงิดนิดๆ

บางทีซายาริควรจะกลับบ้าน..


                   ซายาริขบคิดในใจ  ก่อนที่จะก้าวเท้าของเธอออกมาจากสวนสาธารณะแห่งนั้น
 

                   แต่ความซวยก็ยังไม่มีวันจบสิ้น

                   พระเจ้ายังคงนึกสนุกกลั่นแกล้งคนที่หนาวให้ลิ้มรสความหนาวเย็นของฤดูให้ถึงที่สุด สายลมในหน้าร้อนที่ใครๆก็บอกว่าเย็นสบายอยู่ดีไม่ว่าดีดันพัดวูบเข้ามา เล่นเอาขนอ่อนทั่วกายถึงกับลุกขึ้นซู่

  ขนาดลมในหน้าร้อนยังเย็น แล้วลมในหน้าหนาวที่ไม่ทำให้คนกลายเป็นน้ำแข็งไปเลยเหรอคะ


                   ราวกับลมหนาวนั้นล็อกพิกัดเธอไว้ มันถึงได้ซัดอัดเข้าปะทะเต็มๆตัวเธออย่างนี้ สัญชาตญาณสั่งให้เธอกอดตัวเองโดยอัตโนมัติ เนื้อตัวของเธอสั่นเหมือนคนกำลังเผชิญหน้ากับห้องฟรีซเซอร์แช่แข็งติดลบสี่องศาที่พนักงานเปิดประตูทิ้งไว้  ซายาริกุมเสื้อสเวตเตอร์ไหมพรมหนาสีขาวที่ตนใส่ไว้แน่น หล่อนได้แต่หวังว่ามันจะทำให้เธออุ่นขึ้นสักนิดก็ยังดี

 

และในที่สุด เธอก็ล้มเลิกความคิดที่จะกลับบ้านของเธอ

ตอนนี้ไปอยู่ที่ร้านคาเฟ่ที่อยู่ใกล้กว่าก่อนดีกว่า

อย่างน้อยก็ทำให้เนื้อตัวอุ่นดีก่อนแล้วค่อยกลับบ้านก็ยังดี ...

 

                    ความคิดนี้แล่นเข้ามาในหัวของเธอ จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอต้องมุ่งหน้าเดินต้านลมหนาวไปหาร้านคาเฟ่นั่นเอง
 


                   แม้จะถึงคาเฟ่อย่างปลอดภัย แต่ซายาริก็สังเกตได้ว่าผู้คนนั้นเนืองแน่นเต็มร้านไปหมด

แต่ในตอนนั้น  กลับมีเพียงความคิดเดียวที่โผล่ขึ้นมาในหัวของเธอ ว่า

  เธอเจอพวกแล้ว..

                   หลังจากที่คิดได้แบบนั้น เธอก็ก้าวเท้าขึ้นมาบนพื้นร้านอย่างยากลำบาก หิมะจากการฝ่าลมหนาวนั้นถ่วงนํ้าหนักเธอ เธอจึงต้องเดาะเท้าสะบัดหิมะออกอย่างช่วยไม่ได้    แต่เพียงแค่เธอยืนหน้าร้าน เธอก็รู้สึกถึงบรรยากาศในร้านทีเต็มไปด้วยความเฮฮาจากผู้คนและความอบอุ่นจากฮีตเตอร์........

 

                   บรรยากาศโดยรอบนั้นดึงดูดเธอให้เข้าไปในตัวร้านในทันที
                          

                   โดยเธอไม่รู้ตัวเลยว่าเดินผ่านผู้ชายร่างสูงที่พิงยืนเสาหน้าร้าน ไปอย่างเงียบเชียบ

                   เมื่อเธอเข้าไปในร้าน ซายาริก็ค้นพบว่า โต๊ะเหลือเพียงแค่ที่เดียวเท่านั้น
 

                   นอกจากนั้นบรรดาผู้คนที่มาร้านนี้นั้นต่างก็มากันเป็นกลุ่ม ทำให้เธอรู้สึกโชคดีที่ไม่ต้องไปนั่งเบียดกับใคร และด้วยจากปัจจัยนี้เอง ส่งผลให้ความหงุดหงิดของเด็กสาวที่เกิดจากสงครามลมหนาวหายไปในทันที



 

 

                   ซายาริถอดถุงมือหนาออก พับลงใส่ในช่องหน้าของกระเป๋าที่ตนสะพายมา ก่อนจะหมุนกระเป๋าแล้วรูดซิปลงแล้วเพื่อหยิบเฮดโฟนขึ้นมาวางบนโต๊ะ
 

                   หลังจากนั้น มือเรียวของเด็กสาวก็ล้วงหยิบมือถือของเธอมาวาง



 

                   เป็นอันว่าเธอเตรียมการสำหรับการพักผ่อนเสร็จสิ้น

เมื่อเตรียมการพร้อม เธอจึงนำทั้งสองมาประกอบร่าง สวมเฮดโฟนแล้วกดฟังเพลงอย่างสบายอารมณ์ มือขวาของเธอก็เอื้อมไปหยิบเมนูขึ้นมาเปิดดู ตั้งใจจะสั่งเครื่องดื่มร้อนๆซักอย่างสองอย่างมาจิบทาน<